The queens survived it............

Tuut, tuut, tuut... we voelen ons net als Jesus, zoals de zee om hem heen ging zo gaan de scooters om ons heen!

Waar moet ik beginnen. South azie...Totaal iets anders dan Australia of Nieuw Zeeland. De eerste paar dagen waren een regelrechte ramp. Niet omdat Anneke net iets te vroeg op kwam dagen maar de Cultuurshock waar ik mee te maken kreeg.

Iedereen trekt aan je of wil wel wat van je. Elke minuut wordt er wel aan je meegedeeld: nice dress, skirt, necklace, massage, lunch, drink, dinner. Het ergste is dat ze hier het woordje nee nog nooit van hebben gehoord. Stap je net uit de bus ( wat overigens ook al een hele overleving is lees: Slapen in de meest vreemde positie ,de stoelen zijn gemaakt voor vietnamese mensen en die zijn toch echt een stuk kleiner dan wij en dan spreken we nog geen eens van de urine geur die je tegemoet komt.) waar je 12 uur in heb gezeten wordt er een hotel foldertje onder je neus gedrukt met de boodschap hier moet je echt slapen de place to be!!! Ze lopen achter je aan( ik heb nog nooit zoveel jongens van me af moeten slaan.. wat overigens wel goed voor je ego is haha) totdat je iets van ze koopt of echt heel boos wordt.

Als je dan iets koopt wordt je ook nog een goed afgezed ook (en ik moet toegeven ik geef ze nog gelijk ook ik zal als ik in hun positie zat het zelfde doen) Zo waren we een keer bij het paleis in bangkok kwam een gastje naar ons toe en zei in gebrekkig engels: Tempel closed for toerist, local people praying. Maar geen probleem my friend ik heb de oplossing voor jullie. Waarom willen jullie geen rondleiding door de stad. Mijn vriend heeft een tuk tuk ( een motor fietsje). Waarop Anneke antwoorde: Is het zo een die je de hele stad wil laten zien inclusief een bezoekje bij de sierradenmaker, de kleermaker en het reisbureau. Kortom je bent de hele dag onder de pannen bij hun vriendjes. Gelukkig kwamen we een betrouwbaar iemand tegen en wees on naar het bordje: don't trust strange people.

Na 3 dagen Bangkok zitten we nu in de uitlaat gassen van scootertjes in Vietnam ( anneke is haar stem al drie dagen kwijt)

De mensen in Vietnam leven vooral op straat. Letterlijk: Voordeur staat hier altijd open. Je kan letterlijk naar binnen kijken en wat zie je dan: plastic stoelen een camping tafel en niet te vergeten de nieuwste flatscreen tv met een karoake set. Ook al hebben de mensen hier weinig te besteden (per maand verdiend de gemiddelde vietnamees 6 miljoen dong wat omgerekend ongeveer 230 euro is)

Hygiene hebben ze hier nog nooit van gehoord. De meeste mensen eten op straat bij kleine cafetjes of stalletjes. Rob (van de smaakpolitie) kan hier beter maar weg blijven. Vieze pannen, vieze bekers, eten bezaait met vliegen. Ongebakken vlees ligt hier letterlijk weg te broeien, maar dat houdt de vietnamese mensen niet tegen ze smakken rustig verder!

Verkeersregels bestaan niet. Vrachtwagens, bussen en grote auto's gaan altijd voor daarna geldt wie het hardst toetert heeft voorrang. Wij zitten dan ook hard er over na te denken om ook een toeter te kopen..Horen we er toch een beetje bij....

Ondanks deze (in onze ogen) vreemde gewoonten vermaken we ons prima!

Pinnen miljoenen geven het uit bij honderd duizenden (het geld is hier niks waard). We beginnen hier ons al duidelijk een queen te voelen in dit veelzijdige land.

Nu weten jullie in wat voor positie we ons in begeven... Binnekort zal ik jullie doodvervelen met wat we allemaal gedaan hebben..

Liefs Gerdy